Oh be!

Son günlerdeki ağlak postlardan çok sıkıldım! Aslında dönüp hepsini silmeyi düşündüm ama sonra vazgeçtim. Ne de olsa o an öyle hissetmişim ki onları yazmışım. O da bendim, bu da benim.


Şimdi dönüp okuduğumda sanki hissetmeden yazmışım gibi geliyor o yazıları, ama eminim hissetmişimdir.


Dün gece yine garip bir rüyayla ve huzursuz uyudum. Buna rağmen kalkıp duşa girdikten sonra kendimi iyi hissediyordum. Gün ışığında, hiç bir düşünce veye endişe, gece göründüğü gibi korkutucu görünmüyor insanın gözüne. Ne mutlu ki öyle!


Sonra işe gelirken, bir an bir şey oldu. Metrobüste oturmuş, kitabımı okuyordum. Bu sabah başladığım kitabın nefis olacağını anlamıştım ve zevkle okuyordum, kulağımda gayet hoş eşlik eden bir müzik vardı. (Radyo Voyage son günlerdeki favorim her an kulağımda). Bir an başımı kaldırdım ve bir güneş ışınıyla göz göze geldim. Tam benim üzerime düşmüştü. Yeter artık güneş doğsun içine der gibiydi. Etrafıma bakındım, kimse fark etmemişti, iyice emin oldum güneşin o ışını benim için gönderdiğine.


Ne kadar büyük bir mutluluk doldu içime anlatamam. Her hücremle yaşadığımı hissettim ve yaşadığım için şükrettim. İçinden geçtiğim her şey için şükrettim. Değip geçtiğim herkese teşekkür ettim. Ve artık yanımda olmayanları sevgiyle uğurladım. Nasıl büyük bir yük kalktı üzerimden anlatamam. Eminim o uğurladığım insanlar da hissetmiş ve yürekleri hafiflemiştir bir anda sebepsiz.


Çok yakın birini kaybettikten sonra çok ağlamanın, ölen kişinin ruhunun geçişine izin vermediği söylenir. Bu da onun gibi bir şeydi sanırım. Böyle bir salıverme tüm ruhlar için gerekliydi.


Şimdi mutlu, hafif ve özgürüm. Hayatı tüm getirdiği nefis anlarla kucaklamaya hiç olmadığı kadar hazırım.


Güneş ışınlarının azaldığı ve iyice kıymete bindiği şu günlerde, içimin bir ışınla böylesine açılması bir lütuf olsa gerek. Şükrediyorum!