Nokta

Nokta özürlüyüm. Hiç bir şeye tam ve kesin bir nokta koymayı beceremiyorum. Noktayı öyle çok vurguluyorum ki, uzayıp virgüle dönüşüyor. Bu sabah gelirken, bunun benimsemekle ilgisi olduğunu düşündüm. Benimsemek ki, en yakın olduğum, bana en sıcak gelen his. Çok fazla benimsiyorum hayatıma girenleri, ve çabucak. Sonra onları uzay çöplüğüne atmak, kendimden bir parçayı yok etmek gibi geliyor bana. Belki bu yüzden yapamıyorum. Herkes zamanı gelince, kendini otomatik olarak yok ediyor.