Üst üste gelen küçük şeyler...

Artık günde kaç kez ve ne kadar olmadık yerlerde gözüm doluyor sayamıyorum. Metrobüste, ofiste, öğle yemeğinde, yolda yürürken... Utanmam azaldı sanırım, endişelenmiyorum insanlar gözlerimden akan yaşları fark edecek diye. Sebep küçük şeyler. Üst üste eklenen ve içimi yakan şeyler. En çok ta kırılmışlık. Bana karşı yapılmış bir şey olmasa bile üzerime mi alınıyorum bilemiyorum.

Bu konuyu şöyle çözemez miyiz ? Bir kere kana kana ve bağıra bağıra ağlasam ve bitse bu mesele ? Bir daha bir daha uğraşmasam küçük kırgınlıklar ve küçük yaşlarla...

Böyle hissetmeme sebep olan kaç kişi var ? Eskiden arkadaşım olan biri, eskiden sevgilim olan birileri, bir arkadaşım, ofisteki herkes, annem... Hayatımdan çıkarıp çözebileceğim gibi değil yani...

Genelde mutlu bir insanım, dışarıdan bakan görmez içimde sık sık ağlayan çocuğu. Ve hayatımın ta içine girmiş olanlar bile çoğu kez dışarıdan bakar bana. Ne yazık mı diyeyim, ne mutlu mu, bilemedim...