Dışarısı buz gibi lapa lapa kar var, benim içim yanıyor

Kara sevdaya falan düşmüş değilim. Sadece kar yağınca hep bu şarkı geliyor aklıma.

Cumartesi günü yerlere kadar camları olan bir stüdyoda nefis bir workshopu mum ışığında yaparken (malum elektrik kesintisi yüzünden) yine karı izliyordum ve yine bu şarkıyı söylüyordum içimden.

Sanırım 12 yıldan fazladır meditasyon yaparım düzensiz olarak. Ama bin bir çeşidini yapmışımdır sayısız kez. İlk defa cumartesi günkü meditasyonda ağladım, hüngür hüngür ve hiç bir şeyi umursamadan. İçimdeki duygu canavarını karşıma almam, neye ihtiyacı olduğunu sormam ve sonra da onu kendi özümden dökülen nektarla beslemem gerekiyordu. İçimdeki canavar sanırım korkuydu (veya hakkımı alamama veya güvensizlik) ve homeless tipli bir yılan şeklinde çıktı karşıma.

Canavarla karşılaşmadan çok önce ağlamaya başlamıştım. Ona neye ihtiyacın var diye sorduğumda bana güvene dedi ve ben daha da çok ağlamaya başladım. Zaten bilmediğim şeyler değil bunlar ama nedense o anda ve o ortamda ağlattı beni.

Kendimi eksik görürdüm, meditasyon esnasında gülen, ağlayan ve istemsiz bir çok tepki veren insanları gördükçe. Sonunda benim de bir meditasyon-içi-duygu patlaması anım oldu çok mutluyum.

Şaka bir yana, harika bir cumartesi günüydü, kordon kesme, canavarı besleme ve sevgi meditasyonlarını hiç unutmayacağım. Yaşasın tam ve bütün ruh--akıl-beden sağlığımız!