Hangisi beni daha çok rahatsız ediyor bilemiyorum. Adaletsiz yargı mı, ekonomik düzendeki (daha önce hiç bu boyuta ulaşmamış olan) çarpıklıklar mı, bir tek kez bile vatandaşın yanında olmayan, hep karşısında olan devlet düzeni mi, yoksa diğer binlerce sebep mi... Ama her ne olduysa bardağı taşıran son damla, ben bu ülkeden çekip gitme kararı aldım. Evet belki bugünden yarına bir anda olmaz ama mutlaka olacak. Başka bir ülkede başka bir hayat kuracağım kendime. Er ya da geç.
Evet içimdeki ülkemi öldüremem uzağa gitsem de, evet burda kalan sevdiklerime hala üzülürüm ama en azından, hayat gailesine dalar, unutur giderim de, böyle düşüne düşüne kafayı yemem.
Önce yarın Hrant için yürüyüşe, daha sonra da çekip gitme planlarına hazırım ben! Net!
2 yorum:
Ne desek boş. Çok üzgünüm.
Adalet de bir insan ürünü. Onu var eden yürekli kişilerin. Hrant'ta onlardan biri, bir insan, bir kardeş. Adaletin tesisi işini kalanlara emanet ederek gitti. Kurumlar becerir beceremez ayrı. Fakat vicdanlar bu emaneti almış ve dimdik ayakta. Vicdanlar bu emanete sahip oldukça kurumlarda er geç ona uyacaktır.
Yorum Gönder